GrecjaWyspa Korfu

Opis

Osoby przywykłe do surowych zarysów wysp w basenie Morza Egejskiego zadziwi kipiący zielenią archipelag sześciu Wysp Jońskich i pomniejszych wysepek u zachodnich brzegów Grecji. Planując podróż, warto pamiętać, że od października do marca nawiedzają je
zwłaszcza Kérkirę ulewne deszcze, którym wyspy zawdzięczają żyzność. Według Homera archipelag należał do królestwa Odyseusza. Jako jedyny obszar współczesnej Grecji nigdy nie znalazł się pod panowaniem tureckim (z wyjątkiem Lefkády). Po Bizancjum rządy przejęli
Wenecjanie; od 1386 r. do upadku państwa w 1797 r. wyspy były ważnym elementem ich potężnego imperium morskiego. Znaczna część ludności przyjęła katolicyzm oraz język włoski jako urzędowy. Mimo licznych trzęsień ziemi do dziś widoczne są wpływy weneckie w architekturze głównych miast. Na Kérkirze dziedzictwo weneckie miesza się z brytyjskim, ponieważ Anglia ustanowiła tam swój protektorat pod koniec wojen napoleońskich. Archipelag zwrócono dopiero w 1864 r., ale nikt nie kwestionuje jego greckiego charakteru: z Wysp Jońskich pochodzi Dionisios Solomos, autor słów hymnu narodowego, Nikos Mantzelos, który skomponował do niego muzykę, a także pierwszy prezydent Grecji – Ioannis Kapodistrias.
Obecny wygląd archipelagu, a szczególnie Kérkiry (Korfu), która jako pierwsza grecka wyspa pojawiła się w ofercie zagranicznych biur podróży, kształtuje przede wszystkim turystyka. Wybrzeże przypomina miejscami włoską riwierę czy hiszpańskie costa, a stara stolica, Kérkira,
przyciąga latem tłumy turystów. Sporo osób wypoczywa także na plażach Zákinthos. Niewielka, trudno dostępna Paksí dysponuje zbyt małymi zasobami słodkiej wody, by budować tam duże
hotele. Na Lefkádzie połączonej ze stałym lądem groblą i mostem pontonowym są wprawdzie wspaniałe plaże, ale brak ciekawszych ośrodków wypoczynkowych. Do rzadziej odwiedzanych należą także Kefalloniá i Itaka pierwsza ze względu na brak infrastruktury,
a skalista wyspa Odyseusza z powodu niezbyt ładnych plaż. Homeryckie dziedzictwo
wykorzystują niezliczone bary, restauracje i ulice nazwane imionami bohaterów Odysei, najczęściej samego sprytnego herosa, Penelopy, Nauzykai, Kalipso i Cyklopów.

Korfu

Zielona górzysta Kérkira (Korfu) leży między obcasem włoskiego buta a zachodnim
wybrzeżem Grecji. W latach 60. XX w. jako jedna z pierwszych stała się celem ekspansji turystyki masowej. Powstały liczne kurorty, a niektóre rejony bezpowrotnie utraciły pierwotny charakter, ale większość górzystego obszaru nadal porastają lasy i gaje oliwne. Podobno właśnie Kérkira była pierwowzorem miejsca wygnania Prospera i Mirandy, bohaterów Szekspirowskiej Burzy. O wyspie pisali także Spenser, Milton, Lear, Miller, Gerald i Lawrence Durrell. Ten ostatni, angielski pisarz znany w Polsce z cyklu powieściowego Kwartet aleksandryjski, poświęcił Kérkirze książkę pod tytułem Jaskinia Prospera, opiewając jej
przepyszne krajobrazy. Ocena ta jest do dziś aktualna, plaże Kérkiry należą do najatrakcyjniejszych na całym archipelagu. Brat Lawrencea, Gerald, przyrodnik i pisarz, w wydanych również w Polsce książkach Moje ptaki, zwierzaki i krewni oraz Moja rodzina i inne zwierzęta, z sentymentem wspomina lata dzieciństwa spędzone na wyspie i pierwsze fascynacje
przyrodą. Ogromna liczba miejsc noclegowych (ponad 5 tys.) sprawia, że ich ceny utrzymują
się na atrakcyjnym poziomie, nawet w szczycie sezonu (przynajmniej w wielu kurortach poza miastem). Ceny w restauracjach i sklepach również są nieco niższe niż na pozostałych Wyspach Jońskich.

Miasto Kérkira

Stolicę wyspy Kérkirę (Korfu) odnowiono z okazji spotkania przywódców państw Unii Europejskiej w 1994 r. i obecnie należy ona do najbardziej eleganckich miast na greckich wyspach. Wprawdzie w wyniku bombardowań podczas II wojny światowej wiele wspaniałych zabytków uległo zniszczeniu, ale ocalały m.in. dwa potężne forty, XVI-wieczny kościół Ágios
Spirídon oraz budynki z czasów rządów francuskich i brytyjskich. Latem roi się tu od turystów, ponieważ w mieście jest główny port pasażerski, a także lotnisko.

Życie nocne i rozrywki

W Kérkirze nie brakuje barów i klubów nocnych. Warto wybrać się do Aegli, Europy czy Olimpii
(przy Listón), pełnych gości aż do późnej nocy. Nocą wspaniała atmosfera panuje w barze na dachu hotelu Cavalieri, czynnym do ostatniego klienta, oraz En Plo przy przystani Faliráki. Kto lubi lokalne klimaty, niech zajrzy do Dirty Dicks na rogu Arseníou i Zavitsiánou lub popularnego
Mermaid przy Agíon Pandón, gdzie przesiadują obcokrajowcy.
W samozwańczej dzielnicy dyskotekowej (2 km za miastem), na północ za Nowym Portem, szaleją po nocach miłośnicy zabaw, wydając przy okazji niemałe kwoty (uwaga: po zmroku tereny te nie należą do bezpiecznych, zwłaszcza dla samotnych kobiet). Największą popularnością cieszą się: Hippodrome (największa dyskoteka w mieście, z własnym basenem), dziwacznie ozdobione Apokalipsis i Coca. Nieco spokojniejsze i mniejsze lokale w tej okolicy
to Ethnik, Point i Pagoda.
W Kérkirze działają dwa kina: otwarty zimą Orfeus na rogu Akadimías i Aspióti oraz letni Phoenix pod gołym niebem, w bocznej uliczce naprzeciwko.